از ذهنش گذشت ؛  " باز توضيح واضحات .."   و چشمانش را بست و همراه با دبير زمزمه کرد : " ولی هرتکراری ، تصدير نيست . "

چيزکی نوشت و ناتمامِ نوشتن ، خط زد .

 ــ " آدمی در عالم خاکی نمی آيد به دست

                                                     عالمی ديگر ببايد ساخت و از نو آدمی "

دلش هوای عاشقانه کرده بود . چشمانش برقی زد : آن هم ازآن عاشقانه هايی که هبوط می کنند !

 ــ " اگر واژه ای در آغاز و پايان بيتی تکرار شود ، تصدير نام دارد ..."

دنبال مخاطب نمی گشت برای عاشقانه اش ؛ دلش هوای هبوط و نزول کرده بود ...

صدای مبهم دبير در گوشش ، کم و بيش می شد : " اين آرايه بر زيبايی ظاهری شعر می افزايد ... "

نخواست فکرِ مکرر بودنِ تکرارهای دبير ، دوباره شود ؛

دستش برروی کاغذ چفت شد ، ناخودآگاه ..

                                                  سُراند ؛

 "  کسی چه می داند ؛    شايد من ، تصديرِ زندگيِ تو باشم !