آدمک‌ها در پی سیمرغ بلورین دروغین هستند

                                                         که بر تقویم دفترشان ثبت کنند

                                                                        و بدان فخر فروشند و از آن قدرت و ثروت یابند!!!

خسته از هنرمندانه‌ترین نقشقربانی  زندگی‌ام

                        بر طاقچه یاد ذهن آشفته خود می‌نگرم:

                                                                               سیمرغ‌های ملعون:

                                                                               بی‌رحمانه به من می‌خندند...!

و چه زیبا و هنرمندانه:

                             تن بی‌جان خیمه شب بازی من

                                                    رخ‌های تماشاچیان را مات می‌کرد!!!  

صوت منفوری گوش تکرار مرا می‌آزُرد:

                                                  "که عجب بازیگر قهاری بود..."

قلب خونین از حادثه ضربه قربانی کُش٬

                             آماده ضربه بازی فردا می‌شد!!!

                                                                                        و چنین است و چنان...

                                                                                        سالها چنین است که می‌انجامد!!!