پشت پنجره،

و کلاغی خیس

                  لنگ لنگان می گذرد...

یادت هست

کودک من  

                    یادت هست؟

صاعقه و انفجار و درخت،

جیغ خنده های کال من و

لالایی قمری ها را

یادت هســـــــت؟

بخواب فرزندم،

کودک ذبح شده ی سال های بی لبخند،

بخواب و آسمان خاکستری را

به پیکر بی هیاهوی من

                              واگذار...

ایستاده ام، اینجا،

کنار تو، آرام،

صاعقه زده و سوخته،

چکه کنان،

به خیرگی نگاه تو چشم دوخته؛

شاید که بخندی،

شاید که از خاکستر خیس تنم

- به ناگاه -

گیاهی بروید، ســـــــبـــــــز...

من از لمس مضطرب چشم های تو می فهمم،

- طفلک پسرم-

به گلوله و نارنجک و کــــارد بر گلو

                                         عادت نکرده ای...

لای لای پسرم،

لای لای،

کودک هزاران ساله ی تمام لحظه ها که خرد شده ام،

کودک مبهوت نا آرام،

بخواب و مادر متلاشی بر خاک را

                                                 نادیده بگیر...

در باغچه های دل  من

بذر غم می کارند و

                       گل اشک

                                 می شکوفانند،

و قلبم را

زیر لگدمال احساسات

به ارتعاشی سخت مصنوعی می تپد

و

اشعار عاشقانه می سراید...

... ... ...

داری به پلک های سنگین و

خواب های زمستانی فکر می کنی؟

آه،

نه...!

نخواب فرزندم...

جز چشم های خیس تو، اینجا،

کسی بیدار نیست...

به لالایی و غم و تحقیر

                              عادت نکن...

به پوست سوخته ی تن من

                               دست بکش فرزند،

و به آرامش کهنه ی گیاهی سخت

                                           بمیران...

نخواب کودک...

پلک های تو دریچه های نجات منند،

و اشک هایت

گریستن را به چشم های بی تفاوت جهان زره پوش

                                                     می آموزد...

بیدار باش پسرم،

بیـــــــــــــــــــــدار،

و به پینه ی تلخ انگشتان سردت،

خاک مرده ی این زمین سوخته را

                                        نوازش کن...

پ.ن:میترسم بدون شازده کوچولوم چه کنم من مادرم اما تنها